Met welke dilemma’s en (juridische) vraagstukken krijg je als zorgaanbieder te maken? In de rubriek ‘Vraag van de maand’ delen we iedere maand een specifieke vraag uit onze praktijk. Duik met ons mee in de actualiteit!
Vraag van de maand
“Wanneer kwalificeert een zorgverlener als solistisch werkend zorgverlener onder de Wkkgz?”
De Wkkgz definieert een solistisch werkend zorgverlener als volgt: een zorgverlener die, anders dan in dienst of onmiddellijk of middellijk in opdracht van een instelling, beroepsmatig zorg verleent. Een zorgverlener is hierbij een natuurlijke persoon die beroepsmatig zorg verleent.
Volgens de wetstoelichting worden zorgverleners als zelfstandig zorgaanbieder beschouwd wanneer zij rechtstreeks in opdracht van een cliënt werken. Denk bijvoorbeeld aan zorgverleners die rechtstreeks betaald worden uit het PGB van een cliënt. Zorgverleners die niet zelfstandig zorgaanbieder zijn kunnen in dienstverband werkzaam zijn, of op een andere juridische basis voor een zorgaanbieder werken. Bijvoorbeeld zzp’ers die voor een zorgaanbieder werken op basis van een overeenkomst van opdracht, of medisch specialisten die via een medisch specialistisch bedrijf met het ziekenhuis contracteren.
Volgende de Wkkgz zijn er dus twee categorieën zorgverleners. De eerste categorie zijn de solistisch werkende zorgverleners die rechtstreeks in opdracht van eigen cliënten werken, en dus niet direct of indirect voor een instelling werken, en de tweede categorie zijn de zorgverleners die wel direct of indirect voor een instelling werken door met hen een (opdracht)relatie te hebben. De Wkkgz en de wetstoelichting sluit uit dat een zorgverlener ‘solistisch werkend zorgverlener’ is wanneer hij of zij direct of indirect in opdracht van een instelling werkt.
Het relevante verschil is dat een solistisch werkend zorgverlener zelf moet voldoen aan de verplichtingen uit hoofde van de Wkkgz. Denk aan de (eind)verantwoordelijkheid voor het verlenen van goede zorg (art. 2 en 3 Wkkgz), de (eind)verantwoordelijkheid voor kwaliteitsbewaking en -verbetering van de zorg (art. 7 en 9 Wkkgz), het doen van (verplichte) meldingen bij IGJ (art. 11 Wkkgz), het hebben van een klachtenregeling (art. 13-17 Wkkgz) en de aansluiting bij een geschilleninstantie (art. 18 Wkkgz). Als een zorgverlener werkt in opdracht van een zorgaanbieder, rusten de verplichtingen uit de Wkkgz in de eerste plaats bij de zorgaanbieder.
De vraag of een zorgverlener, de natuurlijke persoon, zowel civielrechtelijk als fiscaal gezien een zzp’er is en dus kwalificeert als ondernemer, is een vraagstuk dat los staat van de gezondheidsrechtelijke vraag zoals hierboven beantwoord en moet dus op zichzelf beoordeeld worden.